Vertrek Palawan - verblijf in Manila

Maandag was onze laatste dag op Palawan. Onze boottocht naar de dolfijnen zagen we door onze neus geboord omdat de schipper zich had overslapen. Ik ben dan maar op verkenning geweest naar het westelijke deel van Puerta Princessa. Daar zouden ook de zandstranden zijn. Ik besloot om eerst naar de vuurtoren te gaan dmv een trycicle. Daar aangekomen was er nergens een strand te bespeuren. Iemand sprak mij aan, hij hoorde dat ik een strand zocht en wou mij een stuk strand verkopen. Een stuk van 5500 m2 voor geen geld (geen 6 euro/m2). Het lag echter op 2 uur rijden hier vandaan dus kon de transactie niet doorgaan. Ik ging dan meer naar het zuidwesten van het eiland - gedeeltelijk te voet maar ook per trycicle want het is hier niet te doen om een paar km te voet te doen - en vond daar zandstranden. Ingang was wel te betalen (20 pesos, een 35 eurocent). Er was ook een kleine bar waar de uitbater vh strand - Willy - barman was. Ben met hem een lang gesprek begonnen. Daarna vlug terugkeren voor ons laatste avondmaal hier, ditmaal in een frans restaurant. Jawel, frans. De bazin - een Filippijnse - had 28 jaar in Frankrijk gewoond (in de Elzas). Zij sprak ook frans, de keuken was redelijk frans, juist de inrichting kon iets beter.

Vanaf dinsdag verblijf in Manila. Dinsdagmiddag zijn we naar het grootste winkelcentrum van Azië geweest (Mall of Asia). Je kan je niet voorstellen hoe groot dat is. Hier is dan ook alles te vinden, zelfs Belgische producten zoals Leonidas (echter wel heel duur, wordt dan ook per 100 gram verkocht). Achter dit winkelcentrum ligt de Bay of Manila, wereldberoemd voor zijn mooie zonsondergangen, die we hier ook life meemaakten.

Woensdag was het tijd om regelingen te treffen ivm met ons - en ook dat van het andere kwartet van onze familie - vertrek. Na lang aanschuiven bij Etihad kregen we te horen dat onze vlucht vrijdag nog niet bevestigd is door Zaventem. Ze zouden ons later opbellen (wat ook gebeurde met de melding dat hij bevestigd is, wel onder voorbehoud van eventuele wijzigingen). Voor mijn zus en co bleek er een extra vlucht ingelegd te worden deze avond. Ze moesten contact opnemen met de Belgische ambssade. We moesten daar zelf ook zijn (ivm visum vr Beverly) dus wij daarheen. Wat volgde hou je niet meer voor mogelijk in 2010. Na lang wachten werden we geholpen door een hollandse (jawel). Ze sprak van 27 gestrande Belgen hier en ze haalde een lijstje boven. Gewoon een geschreven kladbladje met wat namen op. Ze vermeldde dat ze niemand kon bereiken. Ongelooflijk ! Wat een toestanden. We gaven dan ook meteen het nr van onze zus en co en ze beloofde meteen te bellen. Hoe het met de andere Belgen afliep weet ik niet. Feit is wel dat het praktisch onmogelijk is om de ambassade op te bellen (je krijgt blijkbaar altijd een bandje). Voorhistorische toestanden, en daar betalen wij allemaal voor...
Later zijn we dan maar in het exclusieve gedeelte gebleven, waar het zakenleven plaatsvindt. Hier en daar vind je wel een groene long, waar dan ook bars en restaurants zijn. Na het verlaten van dit deel zijn we nog langsgeweest in het plaatselijke Hard Rock Café.
's Avonds zijn we dan naar Eastwood geweest. Dit stadsdeel is het nieuwste deel van Manila, en dat is er ook aan te zien. Echt mooi ingepland.

Vandaag laatste dag, inchecken gebeurt om 22u deze avond. Foto's van deze laatste dagen zal ik later nog uploaden.